Eettafel universiteit

Dit weekend las ik een artikel over Leo Buscaglia, een professor aan de Universiteit van Zuid-Californië. Zijn vader was opgegroeid in Noord-Italië in een tijd dat onderwijs nog met name voor de rijken was. Hij wilde graag leren, maar moest met school stoppen om te werken. Dit weerhield hem echter niet om te blijven leren op alle mogelijke manieren, uit boeken en van dorpsbewoners. Hij emigreerde naar Amerika en leerde zijn gezin dat de grootste zonde ‘niet leren’ is. Elke avond aan de eettafel stelde hij zijn kinderen de vraag ‘Wat heb jij vandaag geleerd?’ Elk antwoord werd uitgebreid besproken en zo leerden ze als familie samen leren en bijdragen aan elkaars ontwikkeling aan deze eettafel universiteit. Zijn vader was Leo zijn belangrijkste leraar.

Het verhaal deed me ook denken aan mijn vader. Hij had ook graag door willen leren en met zijn hoofd werken, maar in zijn tijd was het gebruikelijker dat je met je handen aan het werk ging. Hij werkte het grootste deel van zijn werkzame leven bij de Hoogovens als bankwerker/lasser. Terugkijkend denk ik dat hij dat altijd jammer gevonden heeft. Ik kan me niet herinneren dat hij een leerstrategie toepaste zoals de vader van Leo, maar ik weet wel dat hij alles in het werk stelde zodat wij konden leren en studeren. En hij was een informatiebron van feiten en details. Hij kon uren praten over geschiedenis en verhalen vertellen over wat hij meegemaakt en geleerd had. Je kunt wel zeggen dat mijn vader mijn passie voor leren gevoed heeft.

En omdat ik deze passie voor leren graag doorgeef aan mijn dochter, heb ik  gisteren ook bij ons de eettafel universiteit ingevoerd. Het was gelijk een succes want mijn dochter van 4 jaar wist niet één, maar wel vier dingen te noemen:

  1. Bloemen groeien uit bolletjes. Dan komt er een groene steel en dan blaadjes.
  2. Glas gaat stuk als het op de grond valt.
  3. Ik weet hoe ik een paaseierenhouder in elkaar moet zetten (inclusief demonstratie)
  4. En ik weet ook hoe je een bloemenkrans maakt, met touw en bloemen eraan en dan een knoopje in het touw.

En zelf ontdekte ik ook dat het eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is, want naast het principe van de eettafel-universiteit had ik ook een nog een leuke tool leren kennen om magazines te maken (Flipsnack)

Als je bewust stil staat bij wat je dagelijks leert, gaat er een wereld voor je open. Door aan de eettafel deze vraag aan je kinderen te stellen, motiveer je leren. En de antwoorden zijn een stuk leuker dan wanneer je vraagt: ‘Hoe was het vandaag op school?’

Eigenlijk zijn we continu aan het leren, alleen zijn we ons dat vaak niet bewust. Leren hangt nog steeds vast aan het klaslokaal of een training. In Opleiding & Ontwikkelingsland blijkt uit steeds meer onderzoeken dat we niet het meeste leren in een klaslokaal of officiële training, maar juist op de werkplek in de dagelijkse praktijk en door samen te werken en met elkaar in gesprek te gaan.

De eettafel universiteit werkt trouwens ook aan de lunchtafel op het werk of tijdens een zakendiner. Stel gewoon eens de vraag: ‘Wat heb jij vandaag geleerd?’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *